روانکاوی چیست؟

به نقل از پورتال مشاوره و مددکاری اجتماعی صبا:

روانکاوی به فرایندی اطلاق می‌شود که در آن، یک نفر که عموماً آنالیزان نامیده می‌شود، به همراه یک درمانگر که عموماً آنالیست نامیده می‌شود در جلسات متعدد تحلیل و عموماً به مدت طولانی با هم همراه می‌شوند.

بعضی از مراجعه کنندگان به روانکاو و درمانگر تحلیلی، حتی با کلمه «درمان» هم مشکل دارند.

این دغدغه‌ی درستی است.
چرا که درمان برای حل و فصل یک بیماری کاربرد پیدا می‌کند و بیماری به عدول از هنجارهای سلامت اجتماعی گفته می‌شود.
در حالی که روانکاوی و تحلیل با هنجارها سر و کار ندارد.
برای مثال ممکن است نگرش یک روانکاو به موضوع «خیانت» در معنای رایج اجتماعی‌اش، متفاوت با مردم یا حتی با درمانگران رویکردهای دیگر باشد.
بنابراین ترجیحاً به افرادی که به جلسات روانکاوی مراجعه می‌کنند، آنالیزان یا آنالیزند و جلسات را «جلسات تحلیل» نام‌گذاری می‌کنند.

بسته به مدل درمانی، تعداد جلسات هفتگی مختلف است.

🔴 تفاوت روانکاوی و رواندرمانی تحلیلی

در «روانکاوی» به معنای نظام مند آن، جلسات به طور میانگین ۳ جلسه (و بیشتر) در هفته برگزار می‌شود و در آن آنالیزان «واپس‌روی» بیشتری دارد.
به این معنا که به واسطه‌ی فرایند خاصی که در جلسات حاکم است، به احتمال موضوع های کهنه‌تر بیشتر مورد بررسی قرار گیرند.
در عین اینکه خودِ آنالیزان نیز یک رابطه‌ی ابتدایی‌تری (پرایمری) با آنالیست خود دارد.
در این شرایط، تبدیل شدن آنالیست به یک «ابژه‌ی تازه»، فرایندی که هدف عمده رویکردهای روانکاوانه است، به طور مشخص اتفاق می‌افتد.

«درمان‌های تحلیلی» با همان فرمت روانکاوی است، ولی با تعداد جلسات کمتر و گاهی اوقات (و نه همیشه) با واپس‌روی کمتری همراه است.

درمان‌های تحلیلی حداقل یک جلسه در هفته برگزار می‌شوند.
تعداد جلسات بسته به موقعیت افزایش پیدا می‌کند (از یک جلسه تا ۴ جلسه یا بیشتر)
البته لازم به یادآوری است که این تعداد جلسات قطعی نیستند؛ بلکه بسته به موقعیت می‌توانند تغییر کنند.
این ربط پیدا می‌کند به موقعیت و فضایی که در تحلیل یک فرد حاکم
است 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *